Sommige ervaringen hebben geen prijs. Luisteren naar een merel in de vroege ochtend. Of in een veld met boterbloemen liggen. Maar gelijk daarna komt een categorie die wel geld kost. Veel geld. De Zwethheul hoort daar bij. Het is een persoonlijke keuze of je zo diep in de buidel wilt tasten. Vergelijk het met een luxe avond in het theater, maar dan met veel beter eten. En een mooiere lounge. Chef en eigenaar Mario Ridder sloeg vorig jaar aan het breken, waarbij de originele balken en stenen van het 400 jaar oude pand tevoorschijn kwamen. In combinatie met een donkere, hardstenen vloer en strak meubilair ontstond een on-Nederlandse allure. Nu is ook de eetzaal aangepakt, met zwarte kozijnen en design-lamellen, openslaande deuren naar het hemelse terras, meer licht en veel zachte aardetinten. Het laatste restje plechtigheid is daarmee vervlogen. Op het bord voeren de artiesten hun act voor je op. Niets avantgardistisch: Mario is heer en meester in de klassieke Franse keuken. Romige tongschar en gebakken oester in laurierzout, kalfshaas met venkel en gemarineerde komkommer, een zondig brioche-gebakje gevuld met ganzenlever en truffel: feilloze tweesterrenklasse met een lichte toets. De wijn/spijscombinaties zijn spectaculair. En het publiek, dat is een attractie op zich, vooral de oude en nieuwe Rotterdamse rijken. Aan het einde van de avond rijden we achter een enorme Rolls Royce het parkeerterrein af. Een passende toegift.