Hallelujah, ode aan dit walhalla aan het Noordplein! Het Lof der Zoetheid van Anastasia & Elena de Ruyter. Een hemel van geklopte dikke room, donkere chocoladetaarten met frambozen en gigantische roze makarons. Mijn god, wij zijn instant hysterisch fan geworden.
Dit prettige zaakje overleefde gelukkig de door de pandeigenaar opgelegde renovatie, die ervoor zorgde dat ze tijdelijk dicht waren. Eindelijk, na lang wachten want vele verhalen, konden we er terecht voor bijvoorbeeld een heerlijke high tea. En inderdaad, alle Lof, want het wemelt van de leuke ditjes en datjes. Zo zijn de tafels genummerd met ouderwetse postzegels, de schoolstoelen elk geadopteerd door bekende en onbekende personen waaronder bijvoorbeeld Hepie & Hepie, wordt het lekkers geserveerd op gebaksbordjes met verschillende afbeeldingen en met een lepeltje dat aan de andere kant een vorkje is. Gekker moet het niet worden.
Behalve aan de zoetekauw is ook aan de hartige mens gedacht. Hoe klinkt een vers bolletje met brandnetelkaas en tomatenchili-jam of brood met lamsrollade, ingelegde aubergine en granaatappel je bijvoorbeeld in de oren? Ook de Texelse schapenkaas met een stroopproeverijtje kietelde onze verbeelding.
Eigenlijk heeft Lof der Zoetheid maar twee problemen. 1. Weinig tafeltjes; dat wordt dus rennen voor een plekje. Probleem 2 is helaas gigantisch en onontkomelijk: je wilt álles proeven. Een waarschuwing is dan ook op zijn plaats: wat je ook doet, kom vooral niet bij de taartvitrine in de buurt. Lof der Zoetheid betreed je op eigen risico!