’t Jagertje heeft al heel lang een goede reputatie dus toeren we naar het pittoreske Langweer. In een soort Anton Piek-straatje met schitterende pandjes zit het restaurant van chef-kok Willem van der Hout. Zet hier een voet over de drempel en laat de kneuterigheid achter op straat. Bij dit restaurant geen boerse gezelligheid. Hier wil men laten zien hoe het hoort.
We worden door een klein leger, zeer jonge, dames ontvangen. In hun Ushi-achtige outfits (alleen de witte panty ontbreekt) begeleiden ze ons naar een tafeltje. We vragen om een andere plek, wat voor enige verwarring zorgt. Er wordt druk overlegd achter de schermen, maar even later kunnen we gaan zitten waar we willen.
Het strakgetrokken interieur kan ons niet echt bekoren. Zwart gelakte balken, wit gestuukte muren en een rode gietvloer. Onze serveerster vraagt met gevouwen handen of we een aperitief willen. Daarbij lijkt ze ook een soort Japanse buiging te willen maken, maar die weet ze nog net te onderdrukken. We worden een beetje zenuwachtig van deze ingestudeerde beleefdheid. De vakkundigheid van de zwarte brigade zit wat ons betreft niet in het uitstralen van onderdanigheid.
Van der Hout staat die avond in z’n andere restaurant (Twee in Heerenveen) achter de kachel. Jammer. Want ondanks dat we echt wel bijzonder eten, denken we de hand van Willem te missen. De amuse met couscous is een  geweldige starter. Het voorgerecht met sashimi lijkt daarna wat vlak terwijl de forel wel weer heerlijk is. Voor de hoofdgerechten geldt eigenlijk hetzelfde. Je proeft dat het er wel in zit, maar vandaag even niet.
Later begrijpen wij dat Van der Hout tegenwoordig meestal in Heerenveen staat. Misschien moet hij dan toch weer wat vaker een één–tweetje met Langweer doen. Eén komt toch altijd voor twee?