In Babo kun je rustig een dag doorbrengen zonder je te vervelen, op gastronomisch of welk gebied dan ook. ’s Ochtends kom je hier voor de lekkerste koffie van de stad, gemaakt door getrainde barrista’s. Ook een cappuccino met sojamelk behoort tot de mogelijkheden. Bij de koffie neem je een heerlijk stuk zelfgemaakt taart, bijvoorbeeld appel-dadelcrumble of mango-passievruchten. Dat peuzel je tussen de vaders die hun pappadag hebben en ander dertigerspubliek achter je krantje rustig op.
Langzaam wordt het middag, en kies je wat hartigs van de kaart. Tosti´s, belegd Turksachtig brood (pane genaamd), crispy met gegrilde groenten, of oud-Hollandse kadetjes met kaas. Niks bijzonders, wel smakelijk. Ondertussen kun je de glas-in-loodramen of jugendstilelementen in het interieur bestuderen – als je nog geen vrienden hebt gemaakt onder de anderen die hier langer dan bedoeld blijven hangen.
Tegen vijven is het tijd voor een aperitief, dat vanwege de wijnklimaatkast van bovengemiddeld goed niveau is voor een café: veel lekkere wijnen per glas. Tijdens het nippen richt je je aandacht op de avondkaart, die je zowel binnen als buiten aan de muur vindt, met krijt geschreven. Salade caprese, caesarsalade, soepen van het seizoen, pompoen, risotto met zalm, pasta copa di parma of met paddenstoel en truffel, speenbig met acetojus  en rosevalaardappels of snoekbaars… Toegankelijk en opnieuw niet spannend, wel weer lekker. Ondertussen zijn er meer artistieke types het café binnengekomen en kun je een van de vele drukke door hen gevoerde gesprekken proberen af te luisteren.
Desgewenst blijf je hangen tot door de week twaalf, donderdag één en vrijdag en zaterdag zelfs twee uur. Of de Via del Babuïno in Rome, waarnaar het café genoemd is, even veelzijdig is als deze zaak weten we niet. Dat ze hier weten wat ze doen wel. Ook al doordat de meeste nadruk hier ligt op het ontbijt – zo hoort het toch?