In de portiersloge van een oude textielfabriek hebben twee zonen en hun vader een restaurant gevestigd: Kreta. Inderdaad, ze zijn Grieks, maar een typische Griekse tent is dit niet. Geen posters van zuilen en druiventrossen hier, maar een strakke inrichting en vooral een adembenemend mooi terras, op het water.
Het is vooral hier dat je wilt zitten, op de loungestoelen, ’s avonds tussen de brandende haardjes. Binnen is het niet in het bijzonder spannend, maar de sfeer is er goed, zo tussen de ondernemers en groepjes vrienden en vriendinnen. Ga vooral ook even naar de toilet, waar je onder waterniveau zit en door ronde ramen net over het oppervlak uit kijkt. Een leuk detail.
Ook het eten is hier steeds minder typisch Grieks. Naast souvlaki en mousaka staan er bijvoorbeeld tegenwoordig ook gazpacho, gegrilde tonijnfilet met salade en veel vis op de kaart. Bereid door de pappa, zonen Gabriel en Stefan doen de bediening – voor veel vrouwen al reden genoeg om dit restaurant zo nu en dan een bezoek te brengen. Waarom? Ga zelf maar kijken.