Toeristische trekpleisters zijn dat niet voor niets: er valt wat te zien of te beleven. Maar in die gegarandeerde toevoer van bezoekers schuilt voor de horeca een valkuil. Toeristen, dagjesmensen zoeken iets te eten en komen daarna niet snel terug. Restaurants op bezienswaardige plekken hoeven minder aan klantenbinding te doen, de gasten komen toch wel.
Daarin zit voor ons, de bezoekers, risico besloten. Op hoge prijzen en twijfelachtige kwaliteit. Kijk maar eens op de menukaarten, waarop meer dan elders logistieke gemakzucht verradende carpaccio, gamba’s en zalm prijken.
Mooie uitzondering: De Peperboom in het popperige Veere. Het herbergachtige interieur heeft maritieme accenten – er staat een houten brug van een schip – zonder dat dit opdringerig wordt. Er is een mooie tuin. De kaart is mediterraan, geen frivoliteiten, maar degelijk. Veel vis natuurlijk, dit is Zeeland.
We aten hier al een dozijn keer en de kwaliteit was constant hoog. Wat er altijd uit sprong was de vis van de dag, soms poon, soms tarbot. Gewoon goed gedaan. Die ging vaak de dag zelf nog op – een goed teken. Ook een aanrader: de witte wijn van Zeeuwse bodem. Kijk, daar kom je wel voor terug – dat doen de Zeeuwen zelf trouwens ook.