Het was vroeger wat gemoedelijker bij La Trinité. Voordat deze Zeeuws-Vlaamse topzaak in 2010 een – zeer verdiende, dat moet gezegd – ster kreeg, keuvelde de bediening er vaak gezellig op los. Nu lijkt er voor een ongedwongen praatje weinig ruimte meer in het übercorrecte sterrenregime. Een beetje jammer, maar misschien wel besteed aan de veelal Belgische clientèle uit de betere kringen.
Bovendien valt er verder bar weinig te klagen over de zaak van chef François de Potter, en al helemaal niet over zijn keuken. Met liflafjes, mooie amusecreaties en verrassende sauzen en smeersels maakt hij prachtige en smaakvolle borden op, helemaal in de stijl van nu. Dat er met topproducten wordt gewerkt is overduidelijk te proeven en al die fijne vis zal ongetwijfeld van havens uit de buurt komen. Klein kritiekpuntje: waarom komt het lamsvlees helemaal uit Nieuw-Zeeland en niet van de zilte Zeeuwse grond?
Aan het interieur worden zo nu en dan wat details veranderd – een nieuwe wand, een ander gordijn of schilderij –, maar de sfeer blijft een mooie combinatie van luxueus en laid-back. Warm zonder kneuterig knus te worden.
De keuken is verscholen achter een smetteloos spiegelende zwartglazen wand, maar als je de trap naar het bovengedeelte van het restaurant op loopt, heb je een perfect uitzicht op het fornuis en de mannen erachter. Hier zie je dat hectiek en geschreeuw in de keuken absoluut passé zijn en dat op de werkplek van de échte topkok tegenwoordig rust, reinheid en een bijna zenachtige concentratie heersen. Daar kan Gordon Ramsay nog een puntje aan zuigen!