In dit industrieel ruikende en gesloten ogende plaatsje is daar ineens restaurant Bottles. Een strakwitte gevel waar paars neonlicht door de ramen naar buiten straalt en een interieur met witte kunststof kuipstoeltjes en designlampen. Het zit hier zo goed als vol op zaterdagavond, met – aan de tongval om ons heen te horen – locals die er echt een avondje uit van maken.
De ontvangst is wat schuchter en algauw blijkt dat de jongedames in de bediening erg groen en onbevoegd zijn (en uiteindelijk angstaanjagend trillen als ze thee brengen na het dessert) en de jongeman wat meer ervaren is maar vreselijk stoïcijns. Al snel komt het menu, maar een wijnkaart krijgen we niet. En dat is natuurlijk jammer bij een restaurant met zo'n naam – en zo'n wijnkast vol Rothschild, Petrus en Château Margaux achter in de zaak. De eigenaar van Bottles blijkt hier de gangmaker. Dat hij verstand van wijn heeft is ook duidelijk uit zijn verhalen terwijl hij inschenkt, daarvoor hoef je z'n diploma's die in de hal hangen niet eens te zien.
Het gemis van de wijnkaart is eigenlijk de enige teleurstelling deze avond, het vijfgangenmenu klopt als een bus. Kleine gerechtjes met onder meer kalfstartaar, gemarineerde zwaardvis ('supervers' horen we de eigenaar bij iedere tafel enthousiast verkondigen, we verwachten dan ook niet anders) en als hoofdgerecht op het karkas gegaarde duif met pata-negrabitterballetjes en een soort zilveruitjes voor een mooie balans – helemaal top.
Ondanks de strakke ambiance is het hier toch een beetje alsof je bij iemand thuis eet – helemaal als de avond uitloopt en we onze voorgenomen plannen om een trein te halen moeten laten varen. Dan mogen we zelfs blijven slapen en krijgen we een gratis hotelkamer mét ontbijt aangeboden.