Sinds een paar jaar gevestigd schuin onder het Witte Huis, dat in 1898 werd gebouwd als eerste wolkenkrabber van Europa, ligt deze mooie, spacieuze zaak. Het lijkt er haast te spacieus, de balzaal meegerekend, maar de oberin stelt ons gerust: dat deel wordt alleen voor feesten en partijen gebruikt. Toch blijft die indruk bestaan, ook door de leegte. De opkomst vandaag is schamel. Een paar tafeltjes voor de lunch, that’s it.
Seizoensgebonden gerechten hier: nieuwe haring op vier manieren bereid: sashimi, tartaar, gefrituurd (lekker!) en klassiek. Mijn tafelgenote heeft iets anders lekkers te pakken: stukjes krokante zwezerik op gember en ui.
Met nog een mooi glas Aussie-chardonnay zijn we rijp voor de secundo: rogvleugel op nieuwe aardappeltjes en enkelgedopte tuinboontjes aan gene zijde, een moot kabeljauw in garnituur van verse groenten en lekkere patat met zelfgemaakte mayo aan de onze. Goede cuisson, verse garnituur, we zijn er content mee.
Het gebrek aan leven is wel een gemis. Een behoorlijk dooie bedoening, ook al zijn we er op zo'n mooie vrijdagmiddag in juni. Zonde van al dat lekkere eten.