Pakweg twintig verwende gasten: meer passen er niet in restaurant Eendracht. Ze kunnen neervlijen aan de lange aanschuiftafel, apart zitten voor meer privacy of kiezen voor de schaarse plekken aan de counter, waar je, zij aan zij gezeten, chef Pepijn Schmeink en zijn collega op de vingers kijkt. Niet dat zij er nerveus van worden – in de open keuken heerst warmte en kalmte. Hier wordt nauwelijks gepraat, maar geconcentreerd en toegewijd gewerkt.
In deze intieme kooksetting steelt de houtoven de show, waar dan ook vrijwel alle maaltijden in bereid worden. Een leuk concept dat geslaagde, soms bijzondere gerechten oplevert. Hoogtepunt op onze avond is de ravioli met ossobuco. Onvergetelijk. Daar staat tegenover dat de keuze op de kaart zeer beperkt is. Dus go with the flow en eet gewoon mee met het dagmenu.
Door de eenvoud van het decor zou je bijna vergeten dat je hier bent beland in een restaurant dat al jaren thuishoort in de Rotterdamse subtop. Maar je wordt er weer op gewezen door de kwaliteit van de dagverse, lokale ingrediënten, de subtiliteit van de smaken en de ervaring van de bediening. Ook de wijnen zijn op niveau en worden met een soepele toelichting geschonken. De rekening is schappelijk voor dit niveau: een zesgangenmenu plus wijnen voor twee komt op 142 euro.
Dit restaurant op de hoek van de Eendrachtsweg en de Witte de Withstraat weet al vijf jaar goed te scoren en is vaak vol. Op tijd reserveren dus, wat je doet door Pepijn op zijn mobiel te bellen. Ook deze persoonlijke touch draagt bij aan de charme en eenvoud van Eendracht. En het soms lange wachten op een van de twintig exclusieve zitplaatsen wordt altijd beloond: Pepijn is het meer dan waard.