Natuurlijk, voor een restaurant met een Michelinster rijd je even om. Naar een boerderij met rieten dak ergens op het Friese platteland. Vanzelfsprekend voor een sterrentent wordt je stoel aangeschoven, je servet recht gelegd, je water bijgeschonken. Je zou er haast de zenuwen van krijgen, maar niet hier. Het is geen stijve boel en dat komt ten eerste door de gemeende en persoonlijke aanpak van het personeel, dat je herkent als je terugkomt en goed kan inschatten waar je wel en niet op zit te wachten. Ook de inrichting speelt een rol, die is voor een Fries dorpske aan de strakke kant, de van sterkte veranderende verlichting is in deze dorpscontext ronduit high tech en de simpele w.c. detoneert zelfs een beetje.
Het publiek varieert van een verdwaalde spijkerbroek met gympen tot hooggehakt en opgedirkt en die gekke mélange stelt je juist op je gemak. Op het eten valt helemaal niets aan te merken. Er wordt puur gekookt, met een veelheid aan smaken, de Friese weiden vind je terug op je bord. In de soufflé toe laten ze peperijs zakken. Hij is zo perfect en luchtig dat je ervan opstijgt.