et Kruisherenrestaurant, onderdeel van het gelijknamige hotel, is gevestigd in de kerk die deel uitmaakte van een klooster waarvan de bouw in 1440 is begonnen. Nadat het klooster tijdens de Franse Revolutie was gesloten heeft het complex verschillende bestemmingen gehad, tot Camille Oostwegel het grondig verbouwde tot een hotel, dat in 2005 werd geopend.
De kloosterlingen zouden hun kerk nauwelijks meer herkennen: de ingang is veranderd in een tunnel van koperen platen (die niet bij iedereen in de smaak valt, maar wel heel bijzonder is), in de kerk is een verdieping gebouwd waarop de tafeltjes staan, aan het oneindig hoge plafond hangen verkleurende schijven als lampen en de kloostertuin is nu een wit betegeld terras met strakke meubels. Het koor ten slotte is veranderd in een wijnbar.
De transformatie is spectaculair en zeer geslaagd. De menukaart is wat onevenwichtig, met een nogal beperkte keuze, waaronder dan wel weer kreeft en kaviaar. De bescheiden wijnkaart krijgt de ereprijs voor de lelijkste kaart van Limburg: dik plexiglas, zwaar en onhanteerbaar. De attente en vriendelijke bediening bezorgt ons een adequaat maal met een onopvallende halve kreeft en een goede risotto met poulet noir, paddenstoelen en truffel, plus een aantrekkelijk en niet karig ingeschonken wijnarrangement.
Het is culinair niet de top van Maastricht, maar de unieke ambiance maakt dat we toch een bijzondere avond hebben. Een nacht doorbrengen in een van de hypermoderne kamers van het voormalige klooster is dan ook zeker aan te bevelen. 
 

Fotograaf: Etienne van Sloun