De boulevard van Harderwijk heeft veel van haar schoonheid ingeleverd nu het niet meer aan de Zuiderzee ligt, maar uitkijkt over de Flevopolder. Maar zodra je onder de Vischpoort doorloopt, verschijnt een Anton Pieck-achtig plein waar veel goede restaurants hun plekje hebben gevonden. Een daarvan is Ratatouille, dat voor een jaar terug nog Bistro Ratatouille heette. Maar om alle associaties van een bistro - houten borden en koperen pannetjes aan de muur - voorgoed van zich af te schudden, besloten Wim en Tina Zwaart tot een grondige verbouwing. Nu oogt het oude herenhuis niet alleen klassiek met de witlinnen tafelkleden en de zwarte open haard, maar ook fris en modern. Dat komt door het felgekleurde metershoge schilderij aan de muur en door de grappige details die in het interieur verwerkt zijn. In het toilet komt het licht uit een garde en je handen was je in een roestvrijstalen pan. Het restaurant oogt klein, maar biedt toch ruimte aan ongeveer 60 man. Er had best een tafeltje tussenuit gemogen want dan hoeven we de volgende keer niet aan  achterbuurman te vragen of we mogen opstaan.
Zowel het eten als de bediening overtreffen elke verwachting. Niet vreemd als je weet dat Wim en Tina jarenlang het sterrenrestaurant Olivio hebben gehad. Na de amuse krijgen we een herfstsalade met rosbief van eend gevolgd door een ravioli van kreeft met kruidenthee. Daarna een hertenrugfilet, mals en voortreffelijk van smaak en als afsluiting een tompouce van peer. Wanneer we de rekening krijgen valt het ons pas op hoe strak de hele avond geregisseerd was. Geen minuut te lang gewacht tussen de gerechten en precies vaak genoeg gevraagd of alles nog naar wens was. Ratatouille is allang geen bistro meer.