Als donkergrijze wolken en regen vanaf de Westerschelde het Zeeuws-Vlaamse land op trekken, is één van de grote zachte stoelen bij de haard van Spetters the place to be. De kaart - met veel vis natuurlijk – is een beetje Zeeuws en een beetje fusion. Vooraf eet je gemarineerde tonijn met salade van quinoa en zeewier, of ongecompliceerde garnalenkroketten met een lekker pretentieloos toefje salade. Bij de hoofdgerechten zijn er naast de visgerechten ook een paar fijne lappen vlees, al dan niet van de Green Egg. De desserts waren niet allemaal top. De peanut crunch met dulce de leche was yum, maar citroensorbet bij het chocoladedessert past niet echt. De vriendelijke dame van de bediening mag zich wat meer verdiepen in haar culinaire woordenboek. Want quinoa uitspreken als guinoa en avocado als advocado komt een beetje knullig over. Maar als je geluk hebt, zie je buiten in de jachthaven wel zó een zeehond opduiken tijdens je lunch. En da's unieker dan een sterrenmenu of gelikte bediening.