‘Wat wil je?’ krijst een dame in de telefoon als we bellen om te reserveren. Net als we met een excuus mompelend willen ophangen, krijgen we een Nederlands sprekende Italiaan die ons te kennen geeft met MangiAssai verbonden te zijn. We mogen komen.
In de inrichting overheersen hout en metaal, en de steenoven in de kleine keuken achterin met erboven een groot open raam. Dit levert in de loop van de avond een Margritte-achtig tafereel op; een donkerblauwe lucht met zwak maanlicht in de verlichte keuken.
De telefoondame zien we niet meer terug, de dame die ons bedient is alert en rap. Dat moet ook wel: het personeel is hier onderbezet. Maar wat we van de dagelijks wisselende kaart bestellen overtuigt ondanks de lange wachttijden.
De gegrilde groenten worden geïmporteerd uit Napels; niet zo duurzaam, wel héél lekker! Zo smaken tomaten in Nederland niet... Du pulpo en gamba’s zijn vers van de markt. Je ziet precies wat je eet. Alsof je bij iemand thuis dineert – maar dan wel bij iemand die heel voortreffelijk kan koken. Zo is ook de sfeer: gasten groeten elkaar bij binnenkomst en vertrek. Naast ons zit een familie van drie generaties te eten.
Als primo en secundo piatto eten we een simpele ricotta-tomaatpasta en smaakvolle lamskotelleten. We delen, want de hoeveelheden zijn helaas ook hier aangepast aan Hollandse eters. Een eigen toetje kunnen we dan weer niet weerstaan: originele limoncellotiramisu en hazelnotensemifreddo. Luchtig en vers.
Ook ons uitzicht aan het eind van de avond doet huiselijk aan: de kok staat te schrobben en de bediende zet koffie en ruimt ondertussen in volle vaart de keuken op. Tussen al haar acties door houdt ze goed in de gaten wanneer we vertrekken, voor een welgemeend ciao. Onze complimenten voor dit staaltje multitasken.