Toen Mamouche werd geopend, kwam het met stip binnen in de Special Bite Top 10. Nu, jaren na dato, heeft het een opfrisbeurt gehad. Het interieur is iets strakker, maar het gevoel bleef hetzelfde. Het strakke witte van de tafellakens en de muren steken af tegen het diep donkerbruin van de stoelen, de vloer en het plafond. Voeg daaraan toe het glimmende rvs van de open keuken en het doffe goud van de grote kandelaars, et voila: het nieuwe Mamouche. Ook het personeel is grotendeels nieuw, maar vriendelijk en deskundig. En zelfs de chef is vervangen: de oude sous-chef zwaait nu de scepter. Op de kaart staan gelukkig nog steeds dezelfde Mamouche-klassiekers. Denk aan de Brik a l’oeuf, een krakend krokant buitenlaagje brikdeeg met een zachte vulling met gekonfijte tonijn en kwartelei. Of de Kerkanaise, de salade die een kunstig gestapeld bouwwerkje blijkt te zijn. Buiten de kaart om aten we als hoofdgerecht boterzacht kalfsvlees met auberginekaviaar en kruidige bulgur, ook weer als torentje opgemaakt. Mamouche doet gelukkig nog steeds waar het goed in is: Marokkaans eten met de chique presentatietrucjes van de Franse keuken. Verwacht dus niet de grote borden van je Marokkaanse moeder of buurvrouw. De porties zijn klein, maar o zo fijn. Niet goedkoop, maar zeker hun geld waard.

When Mamouche first opened, it immediately entered the SpecialBite Top 10. Now, years later, the interior has had a small makeover. It looks a bit more modern, but the atmosphere remains the same. The crisp white of the tablecloths and the walls set out against the dark brown of the chairs, floor and ceiling. Add the shining stainless steel of the open kitchen and the matte gold of the chunky chandeliers et voilà: the new Mamouche. Most of the staff is new, but just as friendly and knowledgeable. The old sous-chef now heads the kitchen. Fortunately, you’ll still find the same Mamouche classics on the menu. The Brik al'oeuf, with a crisp outside of brik pastry and a soft filling of preserved tuna and quail. Or the Kerkanaise, the salad served as an artfully stacked construction. We had tender veal with eggplant caviar and spicy bulgur as an entrée. Fortunately, Mamouche still does what it does well: serving Moroccan food with the elegant presentation tricks of French cuisine. Don’t expect to find the generous plates of your Moroccan mother or neighbour here. The portions are small, but very refined. It’s not cheap, but certainly worth the money.