Als je Kees belt, op z’n 06-nummer, krijg je het gevoel dat je een afspraak maakt om bij hem te komen eten in plaats van een tafel te reserveren in een restaurant. En dat zet ook de toon voor de avond die komen gaat.
Je zoekt zelf een tafel uit in het zeer schemerig verlichte restaurant op de Weesperzijde. Het is zo donker dat je bijna het Jordanese interieur niet kan ontwaren, maar aan een tafeltje onder een wandarmatuur met barokke lampenkapjes heb je wel mooi zicht op het zigeunerinnetje met klassieke traan op het gezicht. Het restaurantgedeelte is op het entresol, beneden is een royale zwarte bar, want Kees vindt drinken minstens zo belangrijk als eten.
Wij komen om te eten, natuurlijk. En net zoals bij vrienden kan je hier niet kiezen, de tafel wordt vol gezet met kleine hapjes. Je kan wel van tevoren aangeven als je iets echt niet wil eten, maar verder blijft het een verrassing.
Grappig is de eclectische keuze van Kees; wij aten bijvoorbeeld gerookte forel met doperwtenmousse, bietencarpaccio met Hollandse geitenkaas en gewoon sla met vinaigrette, pecans, avocado en gedroogde tomaatjes. Erna een stukje tarbot met citroen-peterselie-botersaus, garnalen in rodepaprika-kokoscurry en runderstoof met puree en groene groente stir fry. Het ene hapje wat lekkerder en warmer dan het ander – maar wel voor elk wat wils… Toe een eerlijke bramencheesecake.
Het is hier gezellig, ongecompliceerd en gewoon lekker. Voor een goede prijs. Aan de Amstel, aan de zonnige kant, dat wel!