Met zo’n naam moet je weten hoe je een pizza bakt. En gelukkig, ze maken het waar. Zo proefden we ze niet vaak: perfect licht en knapperig, belegd met heerlijke kaas en verse ingrediënten. Iets meer verse groenten hadden we op onze Taleggio (de kaas dus, courgette en aubergine) wel gelust, maar alla. Als je er een deelt, wil je zeker meer. Al is het alleen om de heerlijke combinaties te proberen: spinazie, rode-balsamico-ui en geitenkaas; pancetta en marscapone, enzovoort.
Ook leuk aan De Pizzabakkers (dit is inmiddels het derde en nieuwste filiaal) is dat ze behalve de pizza ook andere écht Italiaanse producten aanbieden. Zo is er de overheerlijke Spritz, die wij jaren geleden in Venetië ontdekten en sindsdien zelf maken, maar zelden op de kaart vinden. Ook de scroppino ontbreekt niet, er is zelfs een scroppino-happy hour. Maar deze valt erg tegen. Hij komt uit een slush-puppymachine en zoals we al vermoedden werkt dat niet: een scroppino moet vers geklopt worden. Net als in Italië!
Verder zijn er broodjes, salades, antipasti, is er lasagne en een paar zeer smakelijke taarten (wat dacht je van een limoncellocheesecake…). Op het terras zit je tot laat in de zon (als die zich laat zien), en er is een hoop plek, al is het ook vaak vol. Vooral met studenten, die voor college onder luide discussies een pizzaatje en wat glazen wijn wegwerken, en de welgestelde bewoners van de Plantagebuurt. Waaronder veel jonge gezinnen met kinderen. Die kunnen bijvoorbeeld een kleurplaat maken van… een pizzabakker natuurlijk.
Om het studentengehalte te beperken kan je terecht op de Overtoom, heb je geen zin in kinderen om je heen, bezoek dan het veel kleinere filiaal in de Haarlemmerstraat. Ook hier kan je op het piepkleine terrasje af en toe wat laatste zonnestralen van de namiddag meepikken.