Braque bestaat uit twee doorgebroken panden, waardoor de ruimte ongekend groot is voor Amsterdamse begrippen. De enorme spiegels aan de ene kant van het restaurant versterken dit nog, en ook het gevoel in een Parijse bistrot te zijn beland. Aan de andere kant van de eetruimte is de lange bar, waarachter een échte barman staat, die op verzoek een cocktailtje voor je in elkaar flanst. Hier wordt dan ook niet alleen gegeten, er komen ook groepjes de hele avond drinken en praten.
Verder bestaat de inrichting uit roodleren banken, houten tafels en stoelen, glas-in-loodramen. Stijlvol, niet chic. Net als het eten. Heerlijke slakken in kruidenboter, bouillabaisse, carpaccio van coquilles (je hoeft nauwelijks te bijten, ze verdwijnen in je mond, maar de smaak gelukkig niet), mooie salades, goede stukken vlees, dagvis van de nabije Albert Kuijp. Een niet te uitgebreide wijnkaart met voldoende keuze.
Wie komen hierop af? Buurtbewoners, zowel van de chiquere kant, richting concertgebouw, als studenten uit de Pijp – hoewel ook wel de meer welgestelde, zo te zien. Je zou er in ieder geval zo je schoonmoeder mee naartoe nemen. De bediening is jong, evenals het keukenpersoneel. En uitzonderlijk vriendelijk en adequaat. Dat draagt mede bij aan de bruisende en laagdrempelige sfeer.
De grootste troef van Braque zijn misschien nog wel haar frieten: de lekkerste van Amsterdam! Grote dikke, in de schil, krokant... Beide porties gingen op. En dat gebeurt ons niet vaak.