Voorheen was het een chique viswinkel, nu is het een strak ingericht restaurant. De witte muren van Dorloté (‘verwend worden’ in het Frans) steken mooi af tegen de zwart gelakte lambrisering. De zwartbetegelde bar is nog een overblijfsel aan de winkel. Ook de stoelen aan de ene kant van de witgedekte tafels zijn zwart. Aan de andere kant staan olijfgroene banken, waar je heerlijk op zit. In het oog springt de gigantische foto van een filmsterachtige dame aan de muur. Alleen bij mooi weer ontsnap je aan haar blik, door in de sfeervolle serre of stadstuin te gaan zitten.
Het pand is z’n origine trouw; voor visliefhebbers is hier nog altijd genoeg keus. Een heerlijke bouillabaisse, rouleau van kreeft, een rode mul met gemarineerde octopus. De vleesliefhebbers zijn kariger toebedeeld, met slechts één voorgerecht en als hoofd tournedos of piepkuiken. Wel is die tournedos voortreffelijk. Evenals al het vissigs wat we proeven overigens. Los van de kaart kun je je ook in de watten laten leggen door de chef, die zelfs voor de lunch een eigen verrassingsmenu heeft. Eet je geen vlees of vis, dan heb je hier helaas weinig te zoeken. Op de kaart staan welgeteld nul vegetarische gerechten.
De keuze aan wijnen viel een beetje tegen, evenals de combinatie van sachertorte met perenijs en aardbeien als toetje. De bediening is vriendelijk, maar net niet efficiënt genoeg: de wachttijden tussen de gerechten zijn te lang. Op die gebieden kunnen eigenaar Maaikel en chef-kok Steven de gasten nog nét iets meer verwennen.