Pieter Hemels, directeur van bureau Hemels van der Hart, werkt onder meer aan de verkiezingscampagne voor het CDA. In dit eetdagboek echter meer aandacht voor goed eten dan voor JP. Want van eten weten ze bij de familie Hemels.
Pieter Hemels (@phemels op Twitter) verhuisde zes jaar geleden van Driebergen naar de Achterhoek, omdat zijn echtgenote Daphne het belangrijk vond dat als er 20 mensen kwamen eten, deze ook moesten kunnen blijven slapen. Ze kochten ’t Regelink, een oud Fawlty Towers achtig hotel, verbouwden het tot woonhuis-met-logeerfaciliteit, installeerden een Aga en een moestuin en runnen hun thuis sindsdien als een soort hotel waar je niet hoeft af te rekenen bij het weggaan.

Maandag 24 mei
Het is vandaag tweede Pinksterdag en prachtig weer. De vrije dag wordt gevierd met ponyrijden door de kinderen en eindigt met een barbecue samen met wereldzeiler Roy Heiner en Helga Oosterkamp en hun zoon Naut (niet nautisch vernoemd, maar het had wel gekund). De Boretti buitenbarbeque wordt aangestoken en  levert een keur van geroosterde groenten en kruiden uit de eigen moestuin en diverse vissoorten. De zeebaars doet het fabelachtig met de Saint Veran. Een aantal jaren geleden heeft Roy de zelfgemaakte rucola pesto van Daphne ontdekt en hij doet er een moord voor. Sindsdien vindt Roy dat er pesto op tafel moet staan als hij bij ons komt eten en tenminste één potje voor mee naar huis. Het wordt laat en goed in de Achterhoek.

Dinsdag 25 mei
Al heel vroeg op omdat ik vanmorgen een presentatie mag geven aan het college van de provincie Limburg in Maastricht. Om 5 uur gaat de wekker en na de douche maak ik mijn traditionele, saaie en hoogst noodzakelijke ontbijt klaar: 2 verse boterhammen, meestal met vleesbeleg (hier in het dorp hebben ze iets dat heet Nagelholt, een gedroogde vleessoort dat de slager nog zelf maakt), in een zakje, samen met een halve liter water mee voor in de auto.
’s Morgens eten is nooit mijn ding geweest maar ik weet dat als ik het niet doe ik het verderop de dag bezuur. Traditioneel begin ik ook pas met eten als ik zo’n half uurtje in de auto zit. De weg er naar toe duurt 3 uur, over een stuk van minder dan 200 kilometer. Wat een droefenis.
’s Middags wordt ik uitgenodigd om een broodje mee te eten bij de provincie. De excuses voor de simpele lunch lijken mijn inziens nogal misplaatst, want het gemiddelde Limburgse broodje wint het moeiteloos van de Hollandse lunch.
’s Avonds diner afspraak in Amersfoort, bij restaurant Bergpaviljoen. Het is een van de betere plekken om te eten rond Woudenberg, waar ik kantoor heb en doet de ondertitel 'de proeftuin van Amersfoort' zeker eer aan.  Als voorgerecht bestel ik een mooie sashimi van tonijn, zalm en coquilles en als hoofdgerecht diverse soorten vis recht van de afslag. Ik ontdek tussen de gesprekken door heilbot, zeeduivel en kabeljauw. Het is een kunstwerkje om naar te kijken en een nog mooier gerecht om te eten. Mijn gastheer bestelt een Riesling van Henri Klee. Ik had het niet gedurfd, maar het blijkt wonderwel te gaan.

Woensdag 26 mei.
Wederom veel hectiek. Even tussendoor naar Den Haag voor de CDA campagne. Snel een broodje onderweg. Iedere keer heb ik weer spijt als ik bij de Shell een wrap meeneem die vervolgens nog het meeste op een gevulde binnenband lijkt. Waarom doe ik dat dan toch?
’s Avonds eten met collega directeur Ronald Otten. We hebben sinds een tijdje een nieuwe regel: ons maandelijkse directievergadering doen we iedere keer in een andere restaurant. Vandaag is Brocante in Doorn aan de beurt (vorige maand was het Kasteel Heemstede in Houten, waar het culinair bijzonder goed was maar de ambiance en dan vooral het gebrek aan goed fatsoen van de andere gasten maakten dat we een heel erg duur avondje ergernis meemaakten. Waarom grijpt een restauranteigenaar in dit soort gevallen niet in door deze 'gasten' aan te spreken op hun gedrag?).
Afijn, Brocante is gemoedelijk, goed en gezellig. Aan het tafeltje naast ons zit de filiaalmanager van Albert Heijn, althans de man die de rol speelt in de commercials, met zijn vrouw en zoon te eten. Vooraf bestel ik de rundercarpaccio, stiekem met de eendenlever. Goed voor de cholesterol. Als hoofdgerecht neem ik de Tompouce van heekfilet en zalm, omdat het zo raar klinkt. Ik ben benieuwd. Het blijkt een ingepakte vis te zijn in bladerdeeg. Ik eet om het deeg heen en heb een zeer genoeglijke maaltijd. Als dessert toch maar gewoon koffie, al was het alleen maar omdat de dagelijkse thuisreis nog ruim 80 kilometer is.

Donderdag 27 mei
Tussen de middag, het lijkt wel voor het eerst deze maand, lunchen bij Chez Marja. Marja is de dame die de scepter zwaait over ons koetshuis, dat als restaurant voor Hemels van der Hart dienst doet. Het koetshuis hoort bij het Landgoed de Viersprong waar we kantoor houden. Marja is in 1 woord: geweldig. Ze was hiervoor verantwoordelijk voor de catering bij Achmea en heeft als taak goed voor ons te zorgen. En dat doet ze. Alle spullen komen bij lokale winkeliers vandaan, zo vers en biologisch mogelijk. En iedere dag maakt ze voor de lunch iets speciaals. Van al mijn 60 collega’s kent ze hun eetvoorkeur en houdt er rekening mee.  Naast de diverse broodjes en bolletjes, alle denkbare vleeswaren en zoet beleg is er altijd verse salade en verse fruitsalade en een andere die ochtend vers gemaakte soep. Vandaag ‘gewone’ verse groentesoep, alles zelf bereid en als special van de dag een uitsmijter.
’s Avonds is Daphne naar een receptie en ik ben, voor het eerst in weken, rond 7 uur thuis en mag voor de kinderen koken. Een zeldzaamheid: Daphne vindt koken geweldig, leest voor haar plezier kookboeken op de manier waarop ik een roman lees en in de keuken is mijn rol altijd beperkt tot die van de assistent. Of als gesprekspartner zittend in de keuken met een glas wijn, terwijl Daphne om mij heen kookt. Vanavond zijn onze drie kinderen (8, 10 en 13) assistent. Ze koken al vrijwel volleerd. We maken verse pasta met traditionele zelfgemaakte Italiaanse bolognese en sla uit de tuin. Als toetje een Magnum. Wat een waanzinnig mooie verpakking. En wat een calorieën…

Vrijdag 28 mei
Traditioneel ontbijt in de auto. Tussen de middag een vergadering bij een klant, waar de catering bedacht had een lunch voor 7 te serveren terwijl we met z’n drieën zijn. Uiteindelijk zijn de broodjes die over waren, een stuk of twintig, uitgedeeld op de afdeling.
Verder vooral veel en hard werk. Leuk detail: deze week maken we een design af voor een nieuwe Ekoplaza winkel, we maken een nieuw ijsje (althans, de verpakking dan) voor The Icecream Factory en we werken aan een fair trade ananasmerk. Eerder hebben we al het merk 'Proef' mogen ontwikkelen, het grootste biologische vers merk van Nederland. 
’s Avonds eten we thuis, met z’n vijven aan tafel. Het is het belangrijkste moment in ons gezinsbestaan: samen aan tafel eten, praten, bespreken, lachen. De kinderen houden het uren vol, al vanaf dat ze heel, heel klein zijn. Daphne maakt het absoluut favoriete gerecht van de kinderen: risotto met saffraan en kabeljauw met de onvermijdelijke eigen verse slasoorten. In de moestuin staat een uitbundige hoeveelheid  'optimistensla', de sla die eigenlijk veel te vroeg al in de volle grond staat. Vanaf nu hebben we de hele zomer iedere dag kraakverse sla in minstens 3 soorten. En courgette in 4 soorten, 2 soorten tomaten, artisjokken, komkommer, paksoi, Chinese kool, worteltjes, radijsjes, bietjes, aardappeltjes, 4 soorten munt, 3 soorten salie, 4 soorten tijm, uitjes, prei, rode pepers, dropplant, kiwi’s (we zijn nu halverwege)… Als dessert eten we Griekse yoghurt met moestuinrabarber. Heerlijk. In alle opzichten.

Zaterdag 29 mei
Er is sprake van een lokale roze explosie. Onze jongste dochter, Lara, is 8 geworden en heeft haar feestje. Negen meisjes komen op bezoek spelen, verkleden, op de foto staan en versieren hun eigen cakejes. Met glazuur, gekleurde marsepein en de gekste soorten strooisels van www.taartendecoratie.nl. Het zijn ware kunstwerkjes. De helft van de dames eet haar cakeje meteen op, de andere wilt wil het kunstwerk mee naar huis. Prachtig!
’s Avonds eten we, om het te vieren, bij ons favoriete restaurant in de achterhoek: Wolfersveen in Zelhem. Wolfersveen is opgezet door Maarten-Willem Gemmink, eindverantwoordelijk voor alles in de keuken en partner Germaine Bronsteijn, fabelachtig goede gastvrouw, samen met Toine Smulders, het culinaire brein achter Villa Copera. En de combinatie werkt! We hebben jaren gezocht naar een thuisrestaurant in de Achterhoek: this is it. Onze persoonlijke aanbevelingen van de actuele kaart: de Gillardeau oesters (Daphne), de kreeft (ik), de steak tartaar (Lara, onze 8-jaar oude dochter zweert er bij), kabeljauw (David van 10), de chocoladetaart (Cato van 13, staat niet op de kaart, maar is er toch altijd). Heel fijn!

Zondag 30 mei
Huisvriend Anton ten Klooster wordt dit weekend gewijd tot priester. Hij heeft even bij ons thuis gewoond (je hebt een ex-hotel of je hebt het niet) en hij viert zijn eerste mis vandaag in ons dorpje. Even voor het beeld: Anton is 26, houdt (zoals alle priesters) van lekker eten, houdt vandaag 2 vieringen en heeft 15 collega-priesters, zijn directe familie en een aantal goede vrienden uitgenodigd om eind van de dag aansluitend samen te eten na een prachtig weekend. Hij heeft het lokale etablissement Langeler afgehuurd en wij zijn 'benieuwd'. En het goede nieuws: het is echt Achterhoeks, volkomen eerlijk. Het eten is wat het is. Biefstuk is biefstuk, kip is kip, frieten zijn frieten (van Aviko), appelmoes is appelmoes. Het enige waar ik nooit aan zal wennen: als je glas half leeg is, krijg je het volgende er naast. Dat heet gastvrijheid. Je drinkt er alleen wel teveel door. Niet erg, totdat het weer ochtend wordt. Wat gaat deze week worden?

Meer eetdagboeken lezen? Abonneer je op de SpecialBite Nieuwsbrief. Elke dinsdag in je inbox!