“De voorbije week balanceerde, wat mijn persoonlijke energievoorziening betreft, tussen fikse ergernis, droefheid en een krachtig besluit en tussen wintertruffel en deerniswekkend brood .” Dat schrijft Hubert Haenen, eigenaar van het gelijknamige restaurant in Valkenburg. Het was een week die hij voor een groot deel buitenshuis doorbracht, voor zijn dagelijkse maaltijden dus behoorlijk afhankelijk van de horeca. “Wat werk betreft lag de focus meer op coaching dan op cooking en meer op voorbije levens dan op het hier en nu. Toch begint en eindigt de week met een culinair cadeautje.”

Maandag 25 januari
Een feestelijk ontbijt. De laatste restjes wintertruffel heb ik gisteravond al lekker laten weken in drie geklutste, mollige graseitjes. Ik haal ze uit de koeling voordat ik mijn Marjolijn naar Thermae 2000 breng, waar ze op maandag bijkomt van een weekend heftig hard werken in de keuken. Ik geniet daarna rustig van het in mijn speciale Demeyerepannetje -alleen voor gras- en Normandische eitjes - zachtjes gebakken truffeleitje. Verdere ingrediënten zijn een sneetje Waals Bayardbrood uit de houtoven, merlotzout en gevijzelde zwarte pepers. Dit geeft de dag veel culinair krediet.
De lunch is vandaag eenvoudig smakelijk: vijf overgebleven oestertjes en een Marjolijnboterhammetje met wat koude afsnijdsels van een sappige Chateaubriand. Restjes opmaken dus. Daarna naar Amsterdam voor Nisandeh-Neta’s super inspiring Elite Business Coaching. Dat is geweldig maandelijks voedsel voor de businessziel. Onderweg beginnen de eerste tekenen van culinair verdriet zich al te manifesteren: autowegkoffie en versteende, verzoute Gelderse worst in een druilerig aardappelsoepje. Dat laat je natuurlijk staan als je van jezelf houdt. Het restaurant op mijn eindbestemming is het eenvoudige diner voor onze groep eenvoudig weg vergeten voor te bereiden.

Dinsdag 26 januari
Deze dag vindt me terug bij een gerenommeerd horeca-inkoopcentrum in Milmort, bij Luik. Overal staan hapjes om te proeven: een culinaire kruisweg van bevroren en gedestructureerde, afgrijselijke zoete, te zoute, ranzige en van E-nummers uitpuilende imitaties van iets dat op voedsel moet lijken. Een smaakcrisis begint zich af te tekenen. De karakterloze koffie die ik daarna in het restaurant drink, weiger ik te betalen. Ik word geweldig boos over dit soort, in mijn ogen culinaire bedriegerij.
Marjolijn en ik trakteren ons daarna op een lunch bij ons stamrestaurant in Milmort. We lunchen daar minimaal twee keer per week als we terugkomen van onze Waalse inkopen. Van buiten ziet ‘La Cibicière’ er niet uit. Binnen is het Frans, druk, ongedwongen en de jonge Benjamin die hier al tien jaar kookt is een natuurtalent. Hij kookt origineel en echt smakelijk. Michelin zal zich hier (gelukkig) nooit naar binnen wagen, maar de dagschotel voor 8,50 is altijd een feest, het wild,vaak geschoten door de plaatselijke jagers, is top. Françoise kust ons bij het binnenkomen en de vaste gasten , dat zijn de meesten, groeten elkaar allemaal: bonjour, ça va ? Naar mate mijn weg zich deze week verlegt naar het Noorden, des te zwijgzamer worden de mensen en groeten is er boven Maas en Waal niet meer bij.

Woensdag 27 januari
Ontbijt met een muesli zoals deze hoort, met vers fruit en een geweekt lepeltje havermout. The original, dus. Als Nederland muesli eet dan is het en masse namaak. Ik besluit nu het originele recept op mijn site te zetten. Dit is even tijdloos, waar en geniaal als een muziekwerk van Mozart. Onze kleinkinderen Vincent, Luna en Carmen zijn er dol op. Oma's muesli noemen ze 't. Lunch: een heerlijk Marjolijns boterhammetje. 't Avondeten schiet erbij in omdat we het te druk hebben met de
voorbereiding van een diner voor 20 directeuren van een groot bedrijf, die ik ook nog een workshop emotioneel proeven (proeven van wijnen en proeven van mensen) laat ondergaan. Tijdens het diner zet ik ze ook nog aan het schilderen. Ik heb nogal wat verschillende petten op deze avond: gastheer, cuisinier, trainer, coach, clown en emotioneel messenwerper. Na afloop trakteren we ons op een paar stukjes rauwmelkse Italiaanse kaas. Marjolijn drinkt er een Blanc de Noir van Jean Stodden (Duitslands beste rode wijnmaker) bij en ik geniet van een passende infusion, ietwat in smaak verdiept met een hydrolaat van zachte tijm. Wonderlijk mooie combinatie. Het noten-pruimenbrood van mijn biologische bakker uit Lixhe is meteen het laatste stukje echt brood dat ik deze week zal eten.

Donderdag 28 januari
Ontbijt in de auto. Vroeg op weg naar Ermelo om daar vier dagen lang bezig te zijn met Omega Regressie Trance Coaching, een postgraduate opleiding. De trainer is Roy Martina: altijd goed voor pure beleving, geweldige ervaringen en diepe emoties. Mijn emoties verdiepen zich al tijdens de lunch en koken bijna over bij het diner…Wat een verschrikkelijke opeenstapeling van culinaire droefheid: respectloosheid ten aanzien van kwaliteit, bereiding, maar ook van tafelmanieren. Vreten uit de fabriek, culinair drama, verkracht voedsel.

Vrijdag 29 januari
Sessies brengen ons terug naar vorige levens, prachtige verhalen van mensen die in lichte trance zijn, pure verwondering, echte diepe heling. Roy vertelt dat de oorzaken van overgewicht vaak te vinden zijn in een van je voorgaande levens. Ik besluit ernaar op zoek te gaan en culinair onderzoek te gaan verrichten tijdens vorige incarnaties, maar als ik hoor dat hongersnood aan de basis kan staan van vetzucht in dit leven ga ik toch wat twijfelen. 't Inspireert me toch regressie te gaan toepassen bij overgewicht, zeker om mensen, na het helen van de oorzaken, weer te kunnen laten genieten van heerlijke gerechten en pure smaken.
Ik heb overigens mijn ontbijt op de kamer laten komen, het ziet er feestelijk uit en smaakt onmogelijk, tal van industrieën hebben de warme bakkers, groene boeren, ambachtelijke slagers en kaasmakers uit dit stukje horeca verdreven. De voorgesneden kaas is uitgedroogd en karakterloos, het vleesbeleg plakt aan elkaar van ellende en de verpakte muisjes, chocoladehagel en jams barsten van de toegevoegde suiker, want suiker is een lekker goedkoop vulmateriaal. Op de kleine verpakkingen ontbreekt elke ingrediëntendeclaratie.
Na de droefheid van groepslunch en -diner gisteren besluit ik in het restaurant te gaan dineren vanavond. Een verrassing: attente bediening, hier wel verse ingrediënten en als hoofdgerecht een heuse Ermelose loopeend, goed rosé bereid. Ermelo mag trots zijn op die loopeenden, ik prefereer ze in mijn keuken boven de Franse ‘magret de canard’:  ze zijn zachter, malser en aromatischer. De culinaire dag eindigt goed, de spirituele dag wat minder. Zowel donderdag- als vrijdagavond hebben we na Roy, die glansrijk drie sterren verdient, een toetje van spiritueel kermisvermaak oftewel emotionele kwakzalverij. 't zou 't zelfde zijn alsof je na een glansrijk diner bij Ron Blaauw een zakje slappe patat gaat eten in een louche buurt.

Zaterdag 30 januari
Toch even gekeken in de ontbijtzaal, maar het ontbijtbuffet ziet er grauw en triest uit. Met weemoed denk ik terug aan de ontbijtfeestjes in mijn biohotel Tauber in Südtirol of aan de stapels versgebakken slowfoodbroden bij Eataly in Turijn, het heerlijke Pain Poilâne in Parijs of gewoon het mooie houtoven brood op de markt in Visė. Ik besluit ter plekke om de oorlog te verklaren aan alle prefab en voedselbedotterij, inclusief de soeza's en sosa's en sferificacions. Gelukkig kan ik de slechte smaak wegspoelen met het heerlijke water van Kristalhelder dat een stand heeft bij het Roy Martina Experience. Ik besluit meteen om een apparaat bij hen te kopen om mijn gasten nog meer te verwennen met nog lekkerder water. Lunch: een peer, diner: gestoomde zeebaars in het restaurant terwijl de rest van de grote groep 't doet met wat de pot schaft. Mij niet gezien, dus. De avond is weer top. Mijn sessiepartner vanavond is een vrouwelijke traumahelikopterpiloot. We beleven wonderen samen. Drinken veel water.

Zondag 31 januari
Ontbijt: gebakken eitje op bruin brood. Lunch: 'n snel broodje en zo snel mogelijk door naar de vorige levenssessies. Dat is pure voeding, geweldige energie voor de geest maar zeker ook bijzonder gezond voor het herstellend vermogen van je huidige lichaam.
Rond vijf uur naar huis, via dochter Marjolijn in Utrecht waar schoonzoon David me verraste met versgebakken spierinkjes en thuis wachtte me een culinair cadeautje van Benjamin, een zinnenbevredigende chocolademousse. Hij vond het maar niks dat mijn Marjolijn zonder mij, maar wel met vrienden, zondagmiddag bij hem was komen eten.

Maandag - epiloog
“Standard à gagné”,  riepen de vaste gasten toen we vanmiddag bij Benjamin binnen liepen. Standard heeft gewonnen, “het menu zal heel goed zijn!” Benjamin is een echte Luikse voetbalgek. Als zijn club wint. dan zul je dat ook proeven. Deze week begon met gebakken merg met champignons op een in roomboter gebakken broodje. Hoe heerlijk kan het leven zijn.

p.s. Wil je trouwens zelf eens een regressiesessie ondergaan, bel me, want ik geef drie ontbijtsessies weg.
 

Meer eetdagboeken lezen? Abonneer je op de SpecialBite nieuwsbrief! Elke dinsdag in je inbox.