Wij houden niet alléén van hip, wij houden ook van lekker traditioneel en ouderwets op z'n tijd. Zoals bij restaurant Het Ponkje (Fries voor kerkenzakje), dat is gevestigd in een achttiende-eeuws kerkje, middenin Woudsend. Veel is binnen in oorspronkelijke staat gelaten. De glas-in-loodramen, de kerkbankjes, de preekstoel; ze zijn er allemaal nog. Er ligt kokos op de vloer (waar kom je dat nog tegen?), de lambrisering is flessengroen en Oud-Hollandse accessoires als tegelborden en een gietijzeren kachel bepalen de sfeer. Het vrouwelijke personeel is gehuld in oncharmante zwarte stretchbroeken, matpaarse katoenen overhemden en zwarte gilets met krijtstreep. Zo’n beetje de stijl van dertig jaar geleden. Hier begint het dus mis te gaan, want ook het eten en de bediening hebben geen klassieke grandeur, maar meer de muffe smaak en klasse van de jaren tachtig, toen uit eten gaan in de Nederlandse provincie nog zo hopeloos was.
De wijnkaart toont geen jaartallen en daarom besluiten we maar een glas te nemen van een fles uit het tapsysteem. Onze serveerster belooft plechtig geen zoete Riesling te serveren, maar toch is mijn wijn alles behalve droog. Ik vraag een ander glas en de toon is blijkbaar gezet. We krijgen geen blik en geen woord meer van haar.

We zitten leuk op ‘de kraak’; een soort vide vanaf waar we het hele restaurant kunnen overzien. De espressomachine staat echter recht onder ons tafeltje en als beneden een grote groep aan de koffie toe is, stijgen alle aroma’s van verse koffie en gestoomde melk omhoog. Witte wijn met een sterke koffiegeur – hmm.
Ons voorgerecht van droge worst en panna cotta van schapenkaas heeft weinig verfijning. De zogenaamde appelchutney die erbij geserveerd wordt, bestaat uit kleine, harde appelblokjes waar verder weinig aandacht is besteed.

We geven het toch niet op en bestellen het duurste gerecht van de kaart: biefstuk van de ossenhaas met saus van eekhoorntjesbrood. Hoewel dit een mals stuk vlees zou moeten zijn is de biefstuk bijna droog te noemen. De saus is vreselijk zout en pas na twee happen ontdekken we een paar stukjes paddenstoel. Zelfs de garnituur is van het niveau wegrestaurant. We zijn zo teleurgesteld dat we besluiten vóór het dessert de kerk te verlaten. Bij het afrekenen wordt ons niet gevraagd of alles wel naar wens was. Daarom melden we zelf maar spontaan dat we erg ontevreden zijn. ‘Ach, over smaak valt te twisten’,  is het enige dat de serveerster stoïcijns antwoordt. Een desillusie rijker verlaten wij dit voormalige Godshuis. Wij zullen hier voorlopig geen duit meer in het zakje doen.

 Meer Missers van de week lezen? Abonneer je op de SpecialBite Nieuwsbrief. Elke dinsdag in je inbox.