Stel, je bent op bezoek in een vreemde stad en na een paar uur rondsjouwen kun je je knorrende maag niet langer negeren: lunch! Maar waar moet je heen? In Nederland heeft SpecialBite de leukste adressen al voor je geselecteerd, maar in het buitenland moet je toch vaker op je eigen restaurantradar vertrouwen. Een restaurant kan er op ’t oog leuk uitzien, maar zodra er een lijvig boekwerk met de ‘culinaire creaties’ op tafel komt moeten er alarmbellen gaan rinkelen. 

Het echtpaar Jane en Michael Stern, bekend van het (onlangs ter ziele gegane) tijdschrift Gourmet en hun eigen website RoadFood, crossen al meer dan twintig jaar door de Verenigde Staten en hebben in de loop der tijd een ‘roadfoodradar’ ontwikkeld, tekenen die wijzen op slecht eten. Uit hun hilarische boek Two For the Road: 

• Eet nooit in het restaurant met de grootste advertentie in de Gouden Gids;
• Vraag het baliepersoneel van je hotel nooit om advies;
• Geloof aanplakborden op de weg nooit;
• Eet niet in een restaurant dat naar dennenaroma ruikt;
• Eet niet in een restaurant waar de serveerster hoest en met haar potlood in haar haar krabt;
• Eet niet in een restaurant dat zich als ‘wereldberoemd’ aanprijst.
• Hoed je voor restaurants met welke grappig bedoelde naam dan ook: Klem’s Kuntry Kitchen, Ye Ol’ Village Smithy, Toot ‘n’ Com-In’;
• Hoe groter de keuken, hoe slechter het eten.

Blogger Pim van de blog ChezPim noemt in haar Handboek voor de Superfoodie tien symptomen van middelmatigheid. 

• Hartje zomer truffels op het menu: dit wijst op een gemakzuchtig restaurant, het gebruik van dure producten buiten het seizoen geeft het restaurant een air van raffinement
• Een adembenemend uitzicht of een al te gewiekste locatie. De meeste restaurants in een toren of op een prachtig plein weten waarvoor hun gasten komen – vaak is dat niet voor het eten. Daar kan een restaurant gemakzuchtig van worden. 
• Het woord ‘gastronomisch’ duikt verdacht vaak op, net als het woord ‘klasse’: dit zijn loze, nietszeggende termen. 
• De menukaart laat zich lezen als een document van de Verenigde Naties: alle keukens zijn door elkaar gefusioned.
• De menukaart heeft de lengte van de Odyssee: elk ingrediënt staat op de kaart, dat zo lang is als een heldendicht. Resultaat: de helft van de ingrediënten zit in de diepvries.
• Ongewone ingrediënten op ongewone plekken: zeevis op honderden kilometers afstand van de zee, exotische ingrediënten.
• Portiers bij de deur: goede restaurants hebben geen mensen nodig die klanten naar binnen lokken (behalve als het een heel goed restaurant is, maar die portiers moeten mensen buitenhouden).
• Het restaurant heeft twintig filialen in tien steden overal ter wereld.
• Het restaurant heeft een cadeauwinkel, behalve als het zelfgemaakte delicatessen zijn. 
• En, de meest voor de hand liggende: het restaurant is leeg.

Verder kunnen we daar nog zelf aan toevoegen:

• Het restaurant gebruikt op de menukaart overmatig veel bijvoeglijke naamwoorden, vooral het woord ‘overheerlijk’.
• De glazen bij de bar hebben een laag stof.
• De menukaart is plakkerig en heeft getyp-exte prijslijsten.
• Je kan op je hoofd gaan staan, maar nog kun je de aandacht van de bediening niet trekken. 
• De bediening heeft rare pakjes aan.

We zijn natuurlijk ook heel benieuwd: hoe weet jij dat je moet wegwezen in een restaurant? Laat het ons weten!

<foto via bigfun.be>